Περιμένοντας τη σχέση!

Η σχέση αργεί πολύ και μεγαλώνω και γεμίζω ρυτίδες.

A game we once played.
Pretend we're faeries.
I'm a girl faerie. My name is Laura Lee.
And you're a boy faerie. Your name is Tita Lee.
Pretend, when we're faeries we fight each other, and I say "Stop hitting me or I'll die!"
And you hit me again and I say, "Now I have to die."
And then you say, "But I'll miss you."
And I say, "But I have to. And you'll have to see me again soon . And I'll be put in a box and all I'll need is a tiny glass of water and lots of tiny pieces of pizza and the box will have wings like an airplane."

And you'll ask, "Where will it take you?"
 "Paris." I say.

(Synecdoche, New York)

Life goes on...

Ό,τι χάνεις μην το κλαις
μην κολλήσεις στις στροφές
μαζί μου έλα τώρα
για να περάσει η μπόρα

Ό,τι χάσεις άστο εκεί
κι αν ξανάρθει πάει να πει
πως ήτανε δικό σου
για σένα κι ακριβό σου

Περνάς το ζόρι και μετά κάτι γίνεται
μια καινούρια ζωή ένα αιώνιο φιλί
σου χαρίζεται

Όταν χάνεις με μαγκιά
γίνονται όλα πιο ελαφρά
σα να πατάει η γάτα
κι έχω καλά μαντάτα

Ότι χάσεις και το θες
θα ξανάρθει από το χθες
και με λαχτάρα πόση
τα όνειρα θα σώσει

Περνάς το ζόρι και μετά κάτι γίνεται
μια καινούρια ζωή ένα αιώνιο φιλί
σου χαρίζεται

Ό,τι χάσεις και το δεις
με τα μάτια της ψυχής
ο πόνος του περνάει
σαν τις βροχές του Μάη

Άμα χάσεις αν χαθείς
μη φοβάσαι να το πεις
θα βγούμε κερδισμένοι
κι ας είμαστε χαμένοι

Περνάς το ζόρι και μετά κάτι γίνεται
μια καινούρια ζωή ένα αιώνιο φιλί
σου χαρίζεται

...

I am back!

Λοιπόν είμαι πίσω και πάλι!

Μη ρωτάτε γιατί έλειψα όλο αυτό το διάστημα, απλά συνέβη!

Νομίζω δεν είχα κάτι να πω, και ότι απλά είχα στερέψει. Υπήρχαν άλλωστε στιγμές που δεν σας κρύβω αναρωτιόμουν αν υπήρχε λόγος ύπαρξης για αυτό το blog.

 Αναρωτιέμαι βέβαια  αν είμαι  ακόμη η ίδια με την ατίθαση κοπέλα που πρώτο έφτιαξε το blog πριν μερικά χρόνια. Νομίζω πως σε γενικές γραμμές ναι, αν και σίγουρα κάποια πράγματα άλλαξαν στη ζωή μου, ίσως άλλαξα και εγώ λίγο.

Το να αλλάζουμε και να εξελισσόμαστε  και να προχωράμε μπροστά άλλωστε  είναι «εξυπνάδα» . Μου κάνει τρομερή εντύπωση πραγματικά πως μερικά άτομα αρνούνται να δεχτούν την πραγματικότητα, και παραμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν με μια αυτοκαταστροφική εμμονή και αναμοχλεύοντας τα ίδια και τα ίδια. Όσο και να προσπαθείς να βοηθήσεις πάντα συναντάς ένα τοίχο  άμυνας με τις ίδιες άναρθρες κραυγές  που για τα πάντα φταίνε οι άλλοι χωρίς ποτέ να δέχονται τις δικές τους παραλείψεις ή λάθη.

Πάντα οι άλλοι φταίνε!

Το Ξανθοπούλειο σύνδρομο….

Λοιπόν έγινε ότι έγινε,  καλώς ή κακώς, εντάξει εντάξει  η κοινωνία, η ζωή είναι άδικη , ο τύπος ήταν ένα μεγάλο  καθίκι, σου φέρθηκε άσχημα , όμως αυτό πάει πέρασε, είναι η ζωή μπροστά σου να γνωρίσεις άλλα άτομα και να προχωρήσεις.

Μα τι άλλο πρέπει να πει κανείς τελικά ή να κάνει;  

Λοιπόν εγώ θέλω να προχωρήσω και ειλικρινά το παρελθόν είναι παρελθόν και είναι πίσω αλλά το μέλλον είναι καλύτερο και είναι μπροστά μας!

Φτάνει τόσο κήρυγμα, ο καιρός  είναι επιτέλους καλοκαιρινός και εγώ ανυπομονώ να κατέβω στις  παραλίες.

C u darlings!!!!!!!!!!!!! 

Για πάντα...

Τις τελευταίες μέρες βλέπω ένα τηλεοπτικό spot  γνωστής εταιρείας τηλεπικοινωνιών που δείχνει ένα ζευγάρι σε όλες τις φάσεις της ζωής του ξεκινώντας από μικρά παιδιά και καταλήγοντας μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Τόσο γλυκιά διαφήμιση… Κάθε φορά που την βλέπω μου μένει μια γλυκιά αίσθηση και παράλληλα σκέφτομαι αν υπάρχουν τέτοια ζευγάρια που είναι για πάντα μαζί, για μια ζωή…

Για πάντα μαζί … μεγάλη κουβέντα που ίσως εύκολα λέγεται αλλά πάρα πολύ σπάνια γίνεται πράξη με την ουσία της λέξης. Γιατί ακόμη και αν συμβεί σχεδόν ποτέ δεν μένει η αρχική φλόγα, το πάθος, ο έρωτας ίσως γίνει απλά αγάπη και το «για πάντα» μπορεί να  κρύβει πίσω του το φόβο για τη μοναξιά, την οικονομική εξάρτηση, τα παιδιά ή ακόμη και το στεγαστικό δάνειο που πρέπει να εξοφληθεί.

Πως μπορείς να είσαι ερωτευμένος κάθε μέρα με τον άνθρωπο σου, να τον κοιτάς στα μάτια και να μετράς τις ώρες που θα γυρίσει στο σπίτι;

Να μην σηκώνεις τα μάτια σου να αντικρίσεις άλλους άντρες να περιμένεις να κοιμηθεί το βράδυ ενώ ξέρεις ότι  ροχαλίζει και αργεί να σε πάρει ο ύπνος, να του κάνεις το αγαπημένο του φαγητό ενώ δεν ήξερες να ανοίξεις την κουζίνα μέχρι να παντρευτείς και να τον κοιτάζεις στα μάτια αν του άρεσε, και η καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή όταν τα κλειδιά του ανοίγουν την πόρτα της «ζεστής  φωλιάς» σας  στο τριάρι στην Κυψέλη .

Υπάρχουν τέτοια ζευγάρια γύρω μας, έχετε δει εσείς, βλέπετε μήπως κάποιο τώρα;

Μεγάλη λέξη το « για πάντα » αλλά και το «ποτέ» που καλύτερα να μη ξεστομίζουμε με τόση ευκολία αν δεν το πιστεύουμε πραγματικά ή τουλάχιστον αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το παλέψουμε.

Και από την άλλη τι να το κάνεις αν η σχέση σου δεν είναι ουσιαστική, αν δεν υπάρχει αγάπη, αν δεν υπάρχει έλξη.

Πότε μου δεν ζήλεψα τέτοια ζευγάρια και δυστυχώς είναι τόσα πολλά γύρω μας.

Μα γιατί μένουν μαζί τι φοβούνται τέλος πάντων;

Πότε μου δεν φοβήθηκα την μοναξιά και δεν την φοβάμαι ούτε τώρα και δεν αντέχω την υποκρισία.

« Μένω με τη σχέση μου ενώ δεν με έλκει ερωτικά και δεν κάνουμε σεξ εδώ και καιρό» λέει η Πετρούλα, και συμπληρώνει « μου αρέσει να υπάρχει κάποιος να με σκέφτεται και να μου τηλεφωνεί» όταν η ίδια δεν τον αντέχει ούτε λεπτό δίπλα της και πλέον δεν μπορεί να κάνει σεξ μαζί του.

ΟΧΙ!

Τι να την κάνω τέτοια σχέση, καλύτερα μόνη στο ράφι παρέα με τις φίλες μου!

Και  όσο για  «το για πάντα»  ας το αφήσουμε για κείνους και κείνες που πραγματικά το κάνουν πράξη και όχι λόγια!

αϊ αμ φάϊν

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε.
Πάντα στη ζωή μου είχα συγκεκριμένους στόχους, ένα πλάνο, κάποιο “project” που έπρεπε να τρέξω. Όταν τελείωνε αυτό έθετα κάτι άλλο και ξανά κάτι άλλο χωρίς να έχει κάποιο τέλος σε όλο αυτό.
Αυτό ήταν ένα παιχνίδι για μένα, που με κρατούσε σε εγρήγορση και έμοιαζε να είναι ένα κυνήγι της ευτυχίας.

Εδώ και λίγο καιρό, αισθάνομαι ότι έχω μπει στον αυτόματο πιλότο χωρίς να υπάρχει κάποιο πλάνο. Στις μέρες μας βέβαια ο αγώνας για τα απαραίτητα μοιάζει να είναι το σημαντικότερο και αυτό υποχρεωτικά σε τραβάει σε μια καθημερινότητα που είναι κουραστική και μίζερη.

Όλη αυτή η μιζέρια βέβαια θα μπορούσε να ισορροπήσει με μια καλή προσωπική ζωή, αλλά και εκεί μοιάζει να μη ξέρω τι θέλω. Από τη μια θέλω σχέση και από την άλλη θέλω να δοκιμάσω αλλά και να χορτάσω πράγματα που δεν «γεύτηκα» ποτέ.
Ο έρωτας μας δίνει φτερά, μας δίνει δύναμη να αντέχουμε.

Ουφ, κάποια πράγματα τελικά είναι τόσο δύσκολα για μένα που μοιάζουν ανυπέρβλητα και δεν ξέρω αν ποτέ τα καταφέρω.
Προσπαθώ όμως όσο και όπως πρέπει ή απλά τα πασαλείβω χωρίς να επικεντρώνομαι στην ουσία;

Ξέρω τι θέλω και πώς να το τρέξω;

Τις απαντήσεις αυτές πρέπει να τις ψάξω μέσα μου και επιτέλους να σταματήσω να λέω ψέματα στον εαυτό μου και στους γύρω μου.

Ειλικρίνεια και τόλμη πόσο δύσκολο πράγμα τελικά!

Το τοπίο είναι θολό και αυτή η ομίχλη με τρελαίνει… Αυτή η ομίχλη στο Λονδίνο με τρελαίνει.