Η Έλλη σε καταλαβαίνει

Φίλες μου σας αγαπώ και σας περιμένω να ακούσω τα προβλήματα σας
Η Έλλη είναι εδώ για να σας βοηθήσει, μη διστάσετε να στείλετε το γράμμα σας στο hitoritana@yahoo.gr

Ακολουθεί η επιστολή μιας εξαίρετης νέας που πραγματικά με εξέπληξε με το ήθος της και την ακεραιότητά της

Λατρεμένη δίδα Έλλη,

Το όνομα μου είναι Ευφροσύνη, οι φίλοι με φωνάζουν Φροσάκι, και είμαι 43 χρονών. Ζω στου Παπάγου και εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα. Είμαι ανύπανδρη και αγνή. Αποφάσισα να σου γράψω καθώς τον τελευταίο καιρό νομίζω ανακάλυψα την ρίζα του κακού.

Και εξηγούμαι. Μέχρι πρόσφατα, πίστευα πως όλα στη δουλειά μου κυλούσαν ρολόι. Οι συνάδελφοι με λάτρευαν κα με περιέβαλλαν με απεριόριστη στοργή. Κάθε Πέμπτη όλοι στο γραφείο περίμεναν πώς και πως τις πίτες που μαγείρευα αποβραδύς. "Γεια σου, Φροσάκι με την μελιτζανοπιτά σου" "Όποιος έφαγε από την κρεμμυδόπιτά σου, δεν ξανατρώει Φροσάκι!". Φιλοφρονήσεις που όσο ναι ναι σαν γυναίκα με ανέβαζαν. Με το που με συναντάγαν όλοι είχαν έναν καλό λόγο.

Όλοι;

Αχ, κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου η καψερή, στάχτη φαρμακερή με είχε τυφλώσει και δεν έβλεπα μπροστά μου, ματζουράνες είχαν φυτρώσει στα αυτιά μου και δεν άκουγα η δόλια.

Μια Πέμπτη, δυο βδομάδες πριν, τους είχα πάει τσουκνιδόπιτα. Με το βιτάμακι της, με το γαλατάκι της, με την φετούλα της. Δεν έμεινε κομμάτι. Και να σου τα "ποιος θα σε παντρευτεί ρε Φροσάκι να κάνει την τύχη του" και να σου τα "αλί, σε μάς που παντρευτήκαμε πριν σε γνωρίσουμε χρυσοχέρα μας". Έτρωγαν αυτοί, χόρταινα εγώ. Που δεν μου βούλωνε ο οισοφάγος της ηλίθιας.

Στο τέλος της βάρδιας μαζεύω τα τάπερ μου, καληνυχτίζω τους συναδέλφους και εκεί που κατέβαινα τις σκάλες, συνειδητοποιώ πως είχα ξεχάσει την βεντάλια μου. Γυρίζω να την πάρω και τι ακούω;

Το Μαρικάκι, συνάδελφος από το αντικρινό γραφείο, είχε βάλει κάτω όλους τους συναδέλφους, μεταξύ των οποίων και ανύπανδρα παληκάρια, και είχε ανοίξει τον οχετό της. "Που με τις τεμπελοπιτές της πάει να σας τυλίξει παιδιά, που δεν κοιτάει τα χάλια της, που βρήκα τρίχα στην μπουγάτσα της και κόντεψα να πνιγώ, που αλοίμονο σ'όποιον πέσει στα χέρια της βρωμιάρας, που ούτε φύλλο δεν ξέρει να ανοίγει η παρθενοΛωξάντρα" και άλλα πολλά που δεν δύναμαι να γράψω.

Να λοιπόν γιατί δεν παντρεύομαι. Με πέθανε η γλωσσοφαγιά της Μαρίκας. Τόσες πίτες για το τίποτα. Κολοκυθόπιτα εγώ το μεσημέρι, κατάρες η Μαρίκα όταν έφευγα. Πρασσόπιτα νηστίσιμη το Φροσάκι την σαρακοστή, θάψιμο μετά η Μαρίκα ότι δήθεν βρήκε μυζήθρα στο κομμάτι της. Μακαρονόπιτα ηπειρώτικη με φύλλο που ξεστραβώθηκα να ανοίγω όλο το βράδυ εγώ, "καλέ Κανάκι είναι το φύλλο δεν το βλέπετε", το Μαρικάκι.

Το συμπέρασμα, οι πίτες μου οι φτιαγμένες με νοικοκυροσύνη και μεράκι, να μετατρέπονται σε χυλόπιτες από τα αναθέματα του Μαρικακίου.

Τί να κάνω Έλλη μου. Πάω να τρελαθώ. Με έφαγε η γλωσσοφαγιά της! Σώστε με!

Με λατρεία,
Ευφροσύνη Καπανδριτίου του Παντελεήμονος.

Πολυαγαπημένη μου φίλη σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Καταρχήν θα θελα να σε συγχαρώ για τη νοικοκυροσύνη σου διότι λίγες είναι οι πραγματικές νοικοκυρές σήμερα που ξέρουν τσουκνιδόπιτα. Αχ να ξερες τι μου θύμησες τώρα. Θυμάμαι μικρές, ήμασταν με την γιαγιά μου τη Σουλτάνα από τη Μικρά Ασία, μας έκανε τσουκνιδόπιτα και μας έλεγε ότι όποιος άντρας φάει μια ολόκληρη πίτα από τα χεράκια μας θα γίνει δικός μας. Πρέπει μόνο να προσέξεις η τσουκνίδα να είναι αρσενικιά γιατί αυτό είναι το μυστικό και το βούτυρο να είναι φρέσκο και όχι αγοραστό.

Εσύ αγάπη μου με έχεις καταπλήξει.
Τι νοικοκυροσύνη, τι σεμνότητα, τι μόρφωση, και τι καλή ανατροφή που έχεις…

Πραγματικά όταν μια γυναίκα παραμένει στα 43 της τίμια και ανέγγιχτη και κάνει τσουκνιδόπιτα τότε το μόνο που μου μένει να της πω είναι συγχαρητήρια και μπραβό σε αυτήν αλλά και στους γονείς της που την μεγάλωσαν με τέτοιον ενάρετο τρόπο.
Τις προάλλες έβλεπα κάτι ζευγαράκια πάνω σε μηχανή και αγκαλιαζόταν φορώντας ελάχιστα ρούχα πάνω τους. Mα δεν καταλαβαίνουν επιτέλους ότι έτσι βάζουν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και ότι ο κόσμος κινδυνεύει εξαιτίας της επιπόλαιης αυτής συμπεριφοράς;

Όσο για σένα Φρόσω μου θα θελα να ξέρεις ότι αποτελείς παράδειγμα προς μίμηση και να μην δίνεις σημασία στη Μαρίκα και στα άλλα γύναια. Κάλεσε τους συναδέρφους σου μια Κυριακή μεσημέρι ώστε να πεισθούν εξ ιδίοις όμμασι για τις μαγειρικές σου ικανότητες και να σταματήσουν να αμφισβητούν τις ικανότητες σου στην κουζίνα.

Ο μέλλων σύζυγος σου θα εντυπωσιαστεί από όλα αυτά και σύντομα θα δεχτείς πρόταση γάμου.

Σε φιλώ και συνέχισε έτσι.


ΥΓ. Θα εκτιμούσαμε πάρα πολύ αν μας έστελνες τις συνταγές σου να τις δημοσιεύσουμε στο blog μας.

(Π)λιγωμένη

Τί γίνεται όταν δεν ξέρουμε τί θέλουμε ακριβώς από τους άλλους, από τον εαυτό μας και από τη ζωή γενικότερα; Και αν αυτό που θέλουμε είναι πολύ δύσκολο να το βρούμε ή απλά δεν υπάρχει, τότε τί γίνεται; Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά ψάχνω κάτι πραγματικά ή απλώς περνάω την ώρα μου ψάχνοντας. Και αν δεν μπορώ να βρω αυτό που θέλω ή να πετύχω αυτό που προσπαθώ, πότε σταματάει όλο αυτό το ψάξιμο, όλη αυτή η προσπάθεια να ικανοποιήσω τον εαυτό μου;

Ποιά είμαι τελικά; Είμαι ένα μοιραίο θηλυκό; Τί θέλω τελικά από τους άντρες; Τί περιμένω από τη ζωή; Μήπως είμαι αχάριστη; Ή μήπως τελικά είμαι θεά και πνίγομαι ανάμεσα σε τόσες μετριότητες; Με σιχαίνομαι ή με λατρεύω; Το ερώτημα φίλες μου είναι, μέ θέλω; Με ποθώ; Θα μοιραζόμουν τη ζωή και την κλίνη μου μαζί μου; Θα με φίλαγα ηδονικά στο αυτί; Θα με πέταγα βάναυσα πάνω στο πλυντήριο; Θα μου πέρναγα στεφάνι;

Μήπως η μαγική λέξη είναι συμβιβασμός; Πότε θα πω στον εαυτό μου φτάνει τόσο τώρα! Ό,τι έκανες έκανες κοπέλα μου, "κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει". Πότε πια θα ηρεμήσεις κι εσύ; Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν σταματήσω να προσπαθώ, θα προδώσω τον εαυτό μου. Από τί όμως αλήθεια; Δεν αντέχω άλλο πια να μην μπορώ να πάρω κάποιες οριστικές αποφάσεις και να δώσω ένα τέρμα. Μήπως όμως βάζω μόνη μου όλα αυτά τα διλλήματα και τις δυσκολίες στον εαυτό μου επίτηδες για να μην μπορώ να τα κάνω και πάντα να είμαι μίζερη και μουρόχαβλη; Μήπως με βολεύει όλη αυτή η κατάσταση;

Δαγκώνω λίγη από την βάφλα που έφτιαξα.  Παγωτό βανίλια, ένα κουτί μερέντα, σιρόπι σοκολάτας και τριμμένο πτι μπερ. Η μερέντα τρέχει από τα χειλάκια μου, στο πιγούνι μου και από κει στα μπαλκονάκια μου. Χαζογελώ. Χιχιχιχι. Βουτάω το χέρι μου στο σιρόπι και το αλοίφω στους γλουτούς μου. Κόβω την βάφλα στη μέση κι αρχίζω να με πασπατεύω παντού. Εκστασιασμένη κυλιέμαι πάνω στη σοκολάτα, σαντιγύ, μπισκότο. Τ Ρ Ε Λ Α Ι Ν Ο Μ Α Ι! Τρέχω και φέρνω το γλυκό κεράσι. Αχ! Ναι! Παντού! Έτσι! Τρέμω! Τώρα! Κλείσε τα πατζούρια! Ναιιιιιιιι!

Δε βαριέσαι Χιτοριτανάρα μου! Τί το ψάχνεις!

Πασαλειμμένη παντού σοκολάτα, βούτυρο και σιρόπι. Εγώ έτσι θα με ξέσκιζα!

Λιγωμένη. Ξεθεωμένη. Βρώμικη. Πρόστυχη.

I W T B F

I W T B F
I Want T B F
I Want To B F
I Want To Break F
I Want To Break Free

Είμαι μια γυναικάρα, παγιδευμένη στην υπαρξιακή φυλακή μιας μπουγάτσας.

I Want To be Bang Fucked
I Want To be Bang F
I Want To be B F
I Want T B F
I W T B F

Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός

Για σας παρακαλώ ψηφίστε γιατί έτοιμες είμαστε να πιαστούμε μπούκλα μπούκλα. Μια φίλη με ρώτησε ποια είναι η καλοκαιρινή μου μουσική φαντασίωση με γκόμενο. Αυτής να της τραγουδάει Χατζηγιάννη στην παραλία ενας sixpack μελαχροινός. Η δικιά μου:

Στο κρεβάτι έχει απλωθεί ένας τεράστιος Πολωνός


Σβέρκος και πλάτη ένα


Μπουτάρες ατελείωτες


Μιλάω στο τηλέφωνο


Παρατηρώ ότι το ρουλεμάν του έχει αρχίσει ανάρτηση


Κλείνω το τηλέφωνο


Σβήνω τα φασολάκια


Γυρίζω


Και του τραγουδώ

Σινε Νετσεσιτατε όπως λέμε Σινε Λαουρα

Στάζω. Σταγόνες ρέουν κατά μήκος των λαχταριστών μπουτιών μου. Ζεσταίνομαι και πλήττω.
Ξυρίζω τους γλουτούς μου, ιδρώτας, τρίχα και σαπούνι μαζί. Έχω απλώσει ένα κουζινόπανο στο κρεβάτι και ξυρίζομαι εκεί πάνω. Βαριέμαι να πάω μπάνιο. Η γειτόνισσα έχει βάλει στη διαπασών την τηλεόραση, ο ανεμιστήρας με χτυπάει με ζεστό αέρα, οι τρίχες κολλάνε πάνω μου γίνονται ένα με τον ιδρώτα, η αισθητική του καλοκαιριού έχει επιβληθεί κυρίαρχη.

Σκέφτομαι πόσο καιρό έχω να ξυρίσω το μουνί μου. Έχει γίνει ένα μικρό αλσύλλιο, αλλά δεν βρίσκω το λόγο. Ποιός θα το δεί; Τεστ παπ έκανα. Δεν βαριέσαι, αρχίζω να ξυρίζομαι και πάνω. Κι ας μην το δει κανείς. Το τηλέφωνο χτυπάει και μια φίλη με ενημερώνει πως τα αποτελέσματα βγήκαν και δεν με πήραν στη δουλειά που περίμενα. Δε βαριέσαι...της λέω να κλείσει γιατί είμαι με το μισό μουνί αξύριστο.

Αργά σταθερά συνεχίζω τη δουλειά μου. Ο ιδρώτας στάζει από το μέτωπο, τη μασχάλη, κάτω από τα γαλακτερά βυζιά μου. Κοιτάω τη λεκανίτσα δίπλα, ανακατεμένα χλιαρό νερό, τρίχες, κρεμοσάπουνο. Ούτε δουλειά, ούτε διακοπές, ούτε αντρας και φέτος.

Τελειώνω, σκουπίζομαι, σηκώνομαι πετάω το νερό. Πάω στον καθρέφτη και με κοιτάω έτσι γυμνή, ιδρωμένη, ξυρισμένη, αγάμητη.

Η περιοχή γύρω από το μουνί μου είναι κόκκινη. Ερεθισμένη. Ο νόμος του ξυραφιού του Όκαμ λέει να δεχόμαστε την απλούστερη υπόθεση. Αν το μουνί μου είναι κόκκινο και ερεθισμένο δεν είναι γιατί εισέβαλε μέσα του ένας γεροδεμένος οικοδόμος. Είναι γιατί το ξύρισα με απλό ξυράφι και σαπούνι. Δεν είναι γιατί το λάτρεψε ο λυγερόκορμος πιτσαδόρος, ούτε γιατί το χάιδεψαν τα άγρια δάχτυλα ενός αγρότη, δεν είναι χορτασμένο από φιλιά από τον προποτζή της γειτονιάς, μήτε κατατροπωμένο από τις εισβολές του ανώνυμου Κορυδαλλιώτη. Είναι από το Μπικ!

Παρομοίως, αν η φίλη σου σου φερθεί άσχημα, δεν είναι γιατί έχει ψυχολογικά, δεν είναι γιατί έχει κατάθλιψη, δεν είναι γιατί δεν έχει μάθει να αγαπά, δεν είναι γιατί δεν της πέτυχε η βαφή, δεν είναι το ζώδιο, δεν είναι γιατί μερικοί άνθρωποι είναι σαδιστές και πρέπει να τους δέχεσαι, δεν είναι γιατί σε πήγε θάλασσα, δεν είναι γιατί "έτσι είναι οι σχέσεις", δεν είναι γιατί "είσαι η μαμά της και αυτή η κακομαθημένη κόρη". Μερικές φορές είναι η πιο απλή εξήγηση. Ότι έκανε μαλακία, και μέχρι να ζητήσει συγγνώμη, το ξυράφι του Όκαμ λέει πως είναι μαλακισμένη!

Sine necessitate!

Και αυτό το καλοκαίρι

Πάντα ζήλευα τα ζευγαράκια που πηγαίνουν καλοκαιρινές διακοπές μαζί. Θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένω για το πλοίο στο λιμάνι και να τα βλέπω φορτωμένα με σακίδια και εγώ να είμαι  με τη μάμα μου φορτωμένες με τα τάπερ κεφτεδάκια και ντολμαδάκια για να χουμε κάτι να τσιμπήσουμε  μέσα στο πλοίο (γιατί είναι φαρμάκι οι τιμές στο εστιατόριο)  αλλά και μόλις φτάσουμε στα rooms to let.

Και ύστερα στην παραλία να τα βλέπω να φιλιούνται να χαϊδεύονται να γελάνε και να χαίρονται  τον έρωτα τους και την ομορφιά τους. Και εγώ τόσο μόνη να αλείφω την χοντρή πλάτη της μαμάς μου και να τσιμπάω κρακεράκια με την θεία Τασούλα.

Και το βράδυ εμείς να τρώμε γλυκό στο ζαχαροπλαστείο και τα ζευγαράκια να περνάν χέρι χέρι  με μία μπύρα στο χέρι να είναι τόσο ευτυχισμένα και εγώ τόσο μα τόσο δυστυχισμένη και μόνη. 

ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΗ ΑΥΤΗ Η ΖΩΗ

ΑΔΙΚΗ

ΑΔΙΚΗ

Ο καθένας δικαιούται να έχει το ταίρι του. Δεν αντέχω άλλο τη μοναξιά. Θέλω να πάω και εγώ στη Μήλο και στην Αμοργό ζευγαρωμένη.

Γιατί όχι εγώ δηλαδή;

Θέλω και εμένα να μου πούν το σ΄ αγαπώ μπροστά σε ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι και να ξενυχτήσω σε μια παραλία αγκαλιά με το αγόρι μου κάτω από τα αστέρια και να μας βρει το πρωινό αγκαλιά.

Δεν ξέρω  αν ζηλεύω πλέον τα εικοσάχρονα ζευγαράκια απλά νιώθω να τόσο άδικο να είναι όλο αυτό.

Άλλοι το ζούνε από τα είκοσί τους και εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να πάω διακοπές με τη σχέση μου.

Είμαι πραγματικά πολύ στεναχωρημένη…

Αλλαγή εδώ και τώρα...

Εγκαινιάζουμε σήμερα μια σειρά σκέψεων και στοχασμών γεροντοκόρων από όλα τα πολιτικά φάσματα. Το άρθρο που ακολουθεί είναι της πολιτικοποιημένης βασιλόφρονος γεροντοκόρης Ρενάτας. Σε καμία περίπτωση τα άρθρα αυτά δεν αντικατοπτρίζουν τις απόψεις του συγκεκριμένου ιστολογίου.

Κατεβαίνω τη Σταδίου μόνη μου, όπως πάντα. Είναι καλοκαίρι βέβαια, αλλά τώρα είναι μια πολύ καλή περίοδος για να αγοράσει κανείς γούνα. Έχω πάει σε όλους, γιατί έχουν προσφορές. Είμαι τόσο μόνη μου που θα θελα επιτέλους να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου. Τόσες πίκρες έχω νιώσει, τόσα φαρμάκια έχω πιεί, η ζωή είναι άδικη μαζί μου, πρέπει να κάνω κάτι επιτέλους και για μένα.

Δεν μπορώ να αποφασίσω τι χρώμα γούνα να πάρω. Ζακέτα ή παλτό?

Τι χρώμα? Τι τρίχα, μεγάλη ή μικρή? Έχω τόσα διλλήματα που πραγματικά δεν ξέρω τι να διαλέξω…

Ή μήπως να διαλέξω να πάρω ένα δακτυλίδι  με διαμάντια και να το κάνω δώρο στον εαυτό μου? (Ο Τέλης δεν  έδωσε ποτέ δακτυλίδι στην Χιτορι, και το ήθελε τόσο πολύ…

Την κατάρα μου να έχει όπου και να βρίσκεται ο παλιοζουμπάς.)

Βασικά δεν είμαι σίγουρη με τι να ταιριάξω τη γούνα, με τι παπούτσια, με τι μακιγιάζ. Δυστυχώς δεν μου φτάνουν τα χρήματα μου να πάρω αυτά που χρειάζομαι.

Και θέλω τόσο πολύ και μια τιάρα και ένα ακριβό περιδέραιο με διαμάντια.

Δεν μου φτάνουν Δεν μου φτάνουν Μα είναι χώρα αυτή που ζούμε?

Πιστεύω θα έπρεπε να τα κόμματα να βοηθούν τις νέες κοπέλες να παντρεύονται και να ορίζεται κάποιο ποσό ως προίκα.
Αν δεν βοηθηθεί η νέα κοπέλα να παντρευτεί που είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας και της κοινωνίας  πως θα πάει μπροστά αυτή η χώρα?

Τα κόμματα ειδικά στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ πίσω στον τομέα αυτό.

Επίσης θα πρότεινα να δίνεται ειδική επιδότηση για πλαστικές επεμβάσεις, περιποιήσεις αισθητικής, χρήματα για ντύσιμο και κοσμήματα και γούνες σε όλες τις ελεύθερες κοπέλες που έχουν χαμηλό εισόδημα.

Έτσι και οι κοπέλες θα είναι όμορφες και θα βρίσκουν γαμπρούς αλλά και παράλληλα θα βοηθηθεί παρά πολύ και ο τουρισμός.

Φαντάζεστε αν όλη η Ελλάδα γεμίσει με ωραίες κοπέλες, περιποιημένες και καλοντυμένες πόση διαφήμιση θα γίνει για τη χώρα μας? Θα έρχονται εκατομμύρια τουρίστες από όλο τον κόσμο να θαυμάσουν τις Ελληνίδες καλλονές.

Γιατί να είμαστε τόσο πίσω, πόσο καιρό πια πρέπει να δείχνουμε μόνο τα αρχαία μας, τους ψαράδες στις βάρκες και τις γριούλες πάνω στα γαϊδουράκια. Καιρός να προβάλλουμε και την Ελληνική ομορφιά 

Που ζούμε επιτέλους?

Καλώ πλέον τους εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες αυτού το blog να στηρίξουν αυτές τις προτάσεις και να ζητήσουμε ΑΜΕΣΑ από τα κόμματα

1)      Δωρεάν μέχρι τρεις πλαστικές ανά γυναίκα

2)   Δύο επισκέψεις μηνιαίως στο κομμωτήριο ( μία εκ των οποίων για ανταύγειες γιατί είναι ακριβές)

3)      Δύο επισκέψεις σε ινστιτούτο αισθητικής μηνιαίως.

4)    Επιδότηση για αγορά κοσμημάτων μέχρι 70% και το υπόλοιπο σε 60 άτοκες δόσεις εφόσον παντρευτεί η κοπέλα.

5)   Μηνιαίο επίδομα για αγορά ρούχων, καλλυντικών ανάλογα με τη φορολογική δήλωση της κάθε κοπέλας.

6)   Ένα ζευγάρι παπούτσια μηνιαίως για κάθε ανύπαντρη κοπέλα, δύο ζευγάρια για τις κοπέλες άνω των τριάντα, και τρία για τις κοπέλες που είναι άνω των τριάντα και είναι γεματούλες

Τα παραπάνω μέτρα θα τονώσουν την οικονομία μας, καθώς θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας στον τουρισμό στο εμπόριο και στην βιομηχανία ομορφιάς ενώ θα αποτελέσουν και ένα ισχυρό αναπτυξιακό μέτρο που θα βρει σύμφωνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μα τόσο μυαλό θέλει πια;;;;

Οι λύσεις είναι τόσο απλές… γιατί να μην βλέπουν οι πολιτικοί μας τα προφανή;